Keltisch Midzomer Festival wil drie dagen

de Stentor

Rapportage: Zonnewende Epe

Winters feest raakt juiste snaar

Epe beleefde gisteravond zonder twijfel het begin van een nieuwe traditie: de sfeervolle viering van de zonnewende. Het spel van licht en geluid sloeg meteen aan.

EPE - Midwinterser kon het niet zijn. Met gevoel voor traditie en cultuurhistorie vierde Epe gisteravond de winterzonnewende. Het verdrijven van de duisternis, de terugkeer van het licht; letterlijk en symbolisch. Een hartverwarmende gebeurtenis te midden van sneeuw en vorst.

Een ‘oude wens’ van voorzitter Ben Jonker van de Veluwse Midwinterhoornblazers, wist dominee Bas Zitman, was het om ooit van de zonnewende weer een viering te maken. Dat werd het gisteravond.

Ooit was het midwinterfeest een spel van licht en geluid. De lange, donkere nachten riepen angst op voor kwade geesten die met lawaai op afstand werden gehouden. Als vanaf de 21e december de dagen weer langer werden, was de terugkeer van het licht reden voor feest. Bij de kerstening van de oude volken sloot de kerk aan op de oude feesten.

In een donkere kerk beleefden de bezoekers gisteravond de overgang van het duister naar het licht. De kinderen van fantasietheater Kaleidoscoop uit Oene brachten het eerste licht binnen, als de Lucia’s van het oude joelfeest. Zij leidden de bezoekers tevens naar buiten, waar blazersgroepen op traditionele instrumenten de geesten verjoegen.

Eerst langs de Markelose ossenhoornblazers met hun indrukwekkende, sonore geluid; monotoon maar wat een grote zeggingskracht. Op het balkon van het naastgelegen Vijvervreugd troonde Gait Nijkamp met zijn alpenhoorn, die juist veeltonig is; meer nog dan de midwinterhoorn. Jachthoornblazers uit Twente lieten hun hymnen weerkaatsten tegen de gevel van Vijvervreugd, waarna in het Beekpark, in het tegenlicht van vuurpatronen, the MylesBrothers op de doedelzak speelden. Ondertussen creëerden neerdwarrelende sneeuwvlokken het juiste decor.

“We hebben het donker verdreven”, stelde dominee Zitman vast na terugkeer in de inmiddels verlichte kerk. Daar traden de MylesBrothers nog een keer op en voegde een spraakzame ossenhoornblazer in de ‘Maarkelse’ streektaal nog prachtige oude volksverhalen aan de viering toe. Over het gebruik van de ossenhoorn, het verdwijnen ervan, maar gelukkig ook weer het hervatten van de oude traditie. Over de mysterieuze mirrewinternacht, waarin je je maar beter niet buiten kon wagen. Over mirrewinter, nu eerste kerstdag, waarop je maar beter niet kon werken.

Het laatste geluid was voor de organiserende midwinterhoornblazers. Vreugdevol hoorngeschal over het weerkeren van het licht. Maar ook over een geslaagde zonnewendeviering, het begin van ongetwijfeld een nieuwe traditie in Epe.

(arr.bron; de stentor)